sábado, 13 de octubre de 2012

A evolución de Internet


Pódese definir Intenet como rede de redes que permite a interconexión descentralizada de ordenadores a través dun conxunto de protocolos denominado TPC/IP. Esta rede permítenos acceder a información de xeito rápido, de maneira que documentarse está máis a man. Non obstante, débese ter coidado coas páxinas consultadas, xa que o feito de que estean a disposición de todos tamén se pode convertir dunha arma de quen pretende desinformar ou propagar datos erróneos. Ademais, dende a aparición de Internet, comunicarse xa non é algo caro e dificultoso, senón que moita máis xente pode falar con familiares ou amigos que vivan na outra punta do mundo sen que eso lle supoña un custo demasiado grande. A comunicación agora xa non corre a cargo do teléfono (cada día máis abandoado) nin das cartas que para moitos nin sequera chegaron a ser máis que unha felicitación de Nadal, senón de Skype, Viber, o correo electrónico e mesmo facebook, ferramentas gratuítas de comunicación instantánea na que se poden convinar imaxes, vídeos, son...
A orixe de Internet é militar. Durante o desenvolvemento da Guerra Fría, que enfrontou aos bloques occidental-capitalista (liderado por EEUU) e ao oriental-comunista (liderado pola URSS), tres universidades de California e unha de Utah lograron conectarse co coñecido como ARPANET, facendo a primeira demostración pública do que sería Internet. Co tempo, este servicio deixaría de ser unicamente militar e pasaría cobrar importancia nas universidades e outros eidos sociais, até chegar ao que é hoxe en día: un isntrumento da sociedade. En España, a primeira conexión non se realizaría até 1990.
Foi precisamente nesta década cando apareceron ferramentas de búsqueda de información como Gopher (Universidade de Minnesota, 1991), Veronica (relacionado con Gopher, Universidade de Nevada) ou Archie (Universidade de Montreal, 1990). Non obstante, sería coa aparición da WWW (World Wide Web) desenvolta polo físico do CERN Tim Berners-Lee e Robert Cailliau cando Internet viviría o seu máximo auxe. Este segue un modelo cliente-servidor no que se require un protocolo HTTP (que se comunica co servidor web), un enderezo URL (que representa a localización e o método de acceso a calquera recurso da rede) e unha linguaxe para representa-lo hipertexto HTML (ficheiro de texto que indicarán ao navegador como se visualizarán os documentos).
Internet converteuse nun elemento indispensable do noso día a día. Hoxe, a gran maioría dos que nalgún momento tiveron acceso ao mesmo negaríanse a prescindir del de forma voluntaria. Case todo o mundo, cando menos nunha franxa de idade concretada entre os adolescentes e as persoas de terceira idade, ten un ordenador local dende o que conectarse con outros e do cal lle costaría moito desfacerse. A que se debe esto? Internet facilitou moito a vida das persoas, fíxoa máis sinxela. Actualmente, pódese incluso pedir cita para o médico sen nen sequera levantarse da cadeira de brazos da casa.
Fálase da Web 2.0 e da Web 3.0 pero, en que consisten? A primeira ten tres trazos identificativos, que son os novos mecanismos de relación e comunicación, a utilización de estándares web para a creación de servicios distribuidos en Internet e a mellora dos interfaces. Este termo que se cmezou a usar en 2004 ven a dicirnos que os usiarios engaden valor. Agora non se trata de buscar, senón de aportar; non se trata de ler, senón de escribir para compartir. Os usuarios da rede deixan de ser pasivos para convertirse en parte activa. En canto á Web 3.0, vai un paso máis alá e convértese nunha especie de modo de vida. Este termo asóciase ao concepto de web semántica que se desenvolve baixo a tutela de Tim Berners-Lee, e caracterízase polos mundos virtuais, a representación de avatares, os xogos integrados, o fluxo de todos os medios...

Somos dependentes desta rede? Ata certo punto, sí. Pasamos de telo nos ordenadores e conectarnos na casa, no instituto ou no traballo a levalo constantemente connosco no móbil. Afixémonos a un modo de vida no que constantemente, consultamos o que acontece no mundo virtual, esquecendo moitas veces que a verdadeira vida se desenvolve no mundo real.

viernes, 12 de octubre de 2012

¿Quién es periodista?


Definir algo así resulta muy complicado tanto para los que están metidos en el mundillo como los que permanecen ajenos a ello.
El periodismo es, en primer lugar, una vocación. El periodista se hace en muchos aspectos, pero para ello es preciso nacer como tal. Por decirlo de otra forma: se nace periodista y este modo de vida se pule a lo largo de los años.
El periodista es una persona con poco tiempo libre, que debe ser consciente del mundo en el que vive y observarlo desde tantos prismas como sea necesario. Dentro de la imposibilidad de la objetividad pura, un buen profesional debe dejar de lado sus opiniones (a menos que estas sean explícitamente requeridas) para informar a la gente de lo que acontece más allá de su área de conocimiento. Mantenerse activo en la búsqueda de datos que puedan resultar interesantes, no dejar de lado la profesionalidad y el respeto, saber moverse por el mundo que lo ocupa... el periodista es una persona que no para, activo en todo momento.
¿Son necesarias las escuelas de periodismo para ser periodista? Más allá de la formación que estas proporcionan, lo cierto es que se puede ser un buen periodista sin haber estudiado. Los conocimientos que se adquieren en las universidades hoy en día no son indispensables para llegar a ser un profesional valorado, ya que el periodista se hace con la experiencia que gana en el día a día. ¿Acaso no son periodistas Gabriel García Márquez o Kapucinski? Ellos (y otros como ellos) desempeñaron un importante papel como tal, informando de lo que ocurría a lo largo y ancho del mundo, muchas veces sin pelos en la lengua, y terminaron por hacer de la profesión lo que es hoy en día. El título ayuda, pero no acredita que seas un profesional. El aprendizaje recibido de unos profesores que saben de lo que hablan es impagable, pero a la hora de salir al mundo real, en el que no se te califica por la nota en un examen o la participación en clase, es cuando debe aparecer el verdadero periodista, el que actúa por si mismo o bajo los parámetros del medio para el que trabaje.
Hoy en día hay profesionales con título o sin él trabajando en diferentes medios de comunicación. No me refiero a Belén Esteban, a la que unos cuantos denominan «la princesa del pueblo» (y yo me pregunto: ¿qué clase de pueblo quiere una princesa así?), sino a profesionales que forman medios tales como Periodista Digital, Periodismo Humano, Periodismo Ciudadano o 233grados, así como aquellos canales de televisión, emisoras de radio y medios impresos que todos vemos en el día a día para que nos informen de las cosas trascendentales que pasan en el mundo. Sin ir más, lejos, Carles Francino o Ángels Barceló no tienen título y son muchos los que los consideran un referente en el mundo periodístico.
No quiero decir con esto que cualquier persona pueda llegar a ejercer el periodismo ni mucho menos. Yo misma estoy estudiando la carrera porque considero que la formación que en ella se me proporciona es importante a la hora de salir al mundo laboral, pero soy consciente de que no es el único camino para poder llegar a vivir de lo que me gusta. Seguramente, habrá gente que no estudie periodismo en ninguna universidad y que, sin embargo, sea mucho mejor que yo a la hora de actuar como tal.
En la época que nos ha tocado vivir, en la que para muchos el periodismo ha perdido esencia y prestigio, estudiar esta profesión es más que nunca un acto de fe en el oficio. Se estudia periodismo porque se cree en él y es la forma más fácil de llegar a ejercer como tal algún día.

Al final de su discurso ante la 52ª Asamblea de la Sociedad Interamericana de Prensa (SIP) en Los Ángeles (EE.UU.) el 7 de octubre de 1996, Gagriel García Márquez escribía algo que me ha parecido muy acertado sobre la profesión del periodista: «El periodismo es una pasión insaciable que sólo puede digerirse y humanizarse por su confrontación descarnada con la realidad. Nadie que no la haya padecido puede imaginarse esa servidumbre que se alimenta de las imprevisiones de la vida. Nadie que no lo haya vivido puede concebir siquiera lo que es el pálpito sobrenatural de la noticia, el orgasmo de la primicia, la demolición moral del fracaso. Nadie que no haya nacido para eso y esté dispuesto a vivir sólo para eso podría persistir en un oficio tan incomprensible y voraz, cuya obra se acaba después de cada noticia, como si fuera para siempre, pero que no concede un instante de paz mientras no vuelve a empezar con más ardor que nunca en el minuto siguiente.»

domingo, 30 de septiembre de 2012

25S: a voz do pobo non é ilegal



O 25 de setembro de 2012 tivo lugar en Madrid a coñecida Marcha para rodear o Congreso na cal numerosos cidadáns se citaron ante este órgano de Goberno para protestar pola situación actual en España e o mal funcionamento do mesmo. O resultado? Sesenta e catro feridos, un deles grave e vintesete dos cales eran antidisturbios. Ademais, vintecinco persoas foron detidas.
Os policías estiveron controlando todo o día os autobuses chegados de diferentes puntos de España, pedindolle aos viaxeiros a documentación. Ademais, fixeron rexistros en coches particulares e tiñan como misión facer que a manifestación se levase a cabo con normalidade. Non obstante, algo pasou e no mesmo lugar onde non hai tanto vivían Quevedo, Góngora e Cervantes, caían cidadáns coa cabeza sangrando. Que foi o que motivou a violencia dos axentes? Seguramente, o feito de que lles tirasen obxectos, de que os ameazasen, de ter que aguantar insultos e malos xeitos influíu no enfrontamento, así como a intervención de persoas (seguramente alleas á manifestación) que os provocaron até que lograron unha reacción desmesurada. Ainda así, hai quen afirma que de non ser pola actuación da policía, os manifestantes terían entrado no Congreso para tomar represalias contra os diputados. Que hai de certo nesta afirmación? Non era acaso un acto pacífico, no que a violencia estaba totalmente fora de lugar? Probablemente así fose para a maioría dos manifestantes, convocados en gran medida a través das redes sociais que tanto están a favorecer as revoltas populares. Pero como dí o refraneiro, máis vale previr que curar, así que se desplegou un gran dispositivo policial que tiña como misión protexer aos "nosos" políticos.
Mentres se aglomeraba xente nos arredores do Congreso, dentro debatíanse temas como a erradicación da discriminación lingüistica e a seguridade de poder escoller a lingua, tal e como se estipulaba nas actas. Como adoita ocurrir, non estaban presentes todos os membros deste órgano, algo que a cidadanía pasa cada vez menos por alto.
Nunha enquisa da Voz de Galicia do día 28 de setembro (enquisa ), o 76% dos votantes opinan que as manifestacións non ensucian a imaxe que se ten de España no exterior. Non obstante, non estamos a falar de simples manifestacións, senón de todos e cada un dos actos que deriban delas. A violencia coa que reaccionou a policía (que está entre dúas forzas) unido a unha economía que non levanta cabeza ou o concepto de España como "fiesta, fiesta y fiesta" é algo que dificulta que os demais países confíen.
A información recibida variou dun medio a outro. As imaxes reflicten en moitos casos unha violencia desmesurada que ía en ambos sentidos. A obxectividade semella estar cada día menos presente e, con eso, a información perde valor. Todos os medios de comunicación españois e moitos a nivel internacional se fixeron eco do acontecido o 25 de setembro en Madrid, maios os puntos de vista duns e dous difiren enormemente. É sinxelo pasar de ler sobre un intento golpista no que os manifestantes son claras ameazas do goberno a velos como vítimas dunha clase política concentrada nos seus embigos cada día máis cheos de cartos. Que hai de certo no que uns e outros afirman? Probablemente, todos estén no certo e, ao mesmo tempo, tamén errados. Os lectores dos xornais, os seguidores dos informativos de calquera cadena e os ouvintes das radios de toda España deben prestar atención á información recibida, totalmente sesgada e intentar sacar as súas propias conclusións. Ademais, as mesmas tecnoloxías que permitiron a realización de moitas manifestacións e marchas fai posible que a cidadanía exprese o seu pensar sobre o que acontece diariamente nesta loita. Así, blogs como plataforma en pie ou coordinadora 25S informan a cotío sobre os movementos desta masa que vai gañando adeptos a través de diferentes "agrupacións" como as citadas ou a coñecida Democracia Real Ya.
O descontento da cidadanía aumenta día a día e manifestacións como a do 25S plantexa dúbidas sobre o futuro do páis. Está preto o cambio que tanto percisa España? É a fin da crise o único que precisa este país ou é necesario un cambio máis profundo? Que papel xogan os cidadáns neste cambio? Están os problemas o suficientemente claros como para que a súa resolución sexa posible? Son positivos actos como os que se están a levar a cabo por toda a xeografía española? Por se esto non fose pouco, o papel da policía está cada día máis difuso. O corpo, que está ao servizo dos cidadáns, arremeteu contra estes para dender aos políticos que motios acusan de culpables. Son inocentes as persoas golpeadas? Quen iniciou en realidade a batalla do 25S?
Probablemente, as respostas só sexa capaz de proporcionarnolas o tempo. Non obstante, pode que o silencio as engula para sempre.



*Os hiperenlaces conducen a documentación adicional que xustifica o exposto e facilita a comprensión do sucedido.

viernes, 28 de septiembre de 2012

PROPUESTA ESTRUCTURAL DEL DEBATE SOBRE EL21-O




Introducción a cargo del moderador

Desarrollo:
- Exposición del programa de cada “partido político” por los “candidatos”.
- Realización de diversas preguntas acerca de varios temas:
o Adelanto electoral
o Panorama gallego actual:
Minorías y mayorías. Mención especial a partidos propios de la comunidad autónoma.
Escisiones y alianzas de los diferentes partidos políticos.
o Cuestión económica:
Crisis: causas y soluciones. Situación actual.
Recortes y políticas económicas.
Situación bancaria.
o Cuestiones sociales:
Educación: lengua gallega.
Sanidad
Transporte: AVE, autopistas (precio peajes y accesibilidad), aeropuertos.
Situación laboral y empresarial.
o Cuestión cultural.

Conclusiones: síntesis del debate: cada debatiente o grupo de debatientes hace una valoración global del conjunto de argumentos.

Los temas propuestos pueden variar en función del devenir del debate, que depende en todo caso de los participantes en el mismo. Los grupos formados por los alumnos representan a un partido político al que deben defender y, en todo caso, del que deben conocer los detalles más minuciosos. Cada uno de los cuatro grupos interactivos de segundo de periodismo de la USC se dividirán en dos resultando un total de ocho grupos. Por lo tanto, ocho partidos serán los representados.

Lidia Fernández Trasmonte
Alba Mancebo Soto
Vera Martínez Eirín
Laura Placer Breijo
Paula Quintás López 

martes, 18 de septiembre de 2012

Hablemos un poco sobre políticos y ciudadanos

Que España está en crisis es algo de lo que tienen conciencia hasta en los países más lejanos. Como un día me dijera un japonés ("en España tenéis problemas con el empleo, ¿no?), yo me preguntaría: en España tenemos un problema con la clase política, ¿no?
Tal y como expone César Molinas en su artículo, el problema con esta casta es algo que viene de lejos. La historia de nuestro país demuestra que a menudo hemos tenido dirigentes que apenas se han molestado en hacer que las cosas sean fáciles y llevaderas para los estratos más bajos de la sociedad. Hoy en día, el pánico se apodera poco a poco de los habitantes de la Península Ibérica (no hay que olvidarse de nuestros vecinos portugueses, que tampoco atraviesan una buena racha), que mediante pequeños actos de rebeldía intentan cambiar un poco la caótica situación en la que están cayendo muchas familias.
La administración siempre ha sido un bache en nuestro camino. Por ejemplo, pasamos muchas horas trabajando pero esto no se rentabiliza. Empezamos a trabajar temprano, hacemos una gran pausa para comer y continuamos hasta la noche empleados en nuestros quehaceres. ¿Qué ocurriría si nos adaptásemos al horario europeo o canadiense? Seguramente, perderíamos el turismo que visita nuestro país para disfrutar las fiestas hasta altas horas de la madrugada. Ingleses, canadienses, irlandeses, alemanes... todos ellos terminan sus juergas nocturnas cuando nosotros apenas hemos comenzado. No obstante, producen más y mejor. Su economía está visiblemente mejor que la española, y aunque haya quien los tilde de "aburridos", lo cierto es que las horas que pasan trabajando las aprovechan haciendo rentable su producción. Comen en una cuarta parte del tiempo que nosotros y, en muchos casos, disfrutan de tiempo libre por la noche para pasar con los suyos. El modo de vida es determinante.
Por otra parte, tras salir de una época oscura como fue la Guerra Civil y dejar atrás el Franquismo, España se levantó para intentar ponerse al nivel de sus vecinos en muy poco tiempo, algo para lo que muchos no estábamos preparados. Los bancos concedía créditos que los ciudadanos aceptaban sin pararse a pensar en las posibles repercusiones que tendría sobre ellos y el crédito una hipotética pérdida de empleo, las vacaciones se volvieron algo indispensable para muchos y se empezó a relacionar lo caro con lo mejor. Muchos gastaron sin pararse a pensar en sus posibilidades reales mientras otros ahorraban temiendo lo que hoy tenemos: una tasa de paro que asusta y miles de personas que se ven en la obligación de emigrar.
Y como fiel reflejo de los ciudadanos, están los políticos. Son la mayor preocupación de los españoles que, no obstante, muchas veces se quejan en la taberna del pueblo sin llevar más lejos (a las urnas, por ejemplo) sus lamentos sobre "la Casta". Y se que tal y como afirma Daniel Montero en su libro, ser político en España es un chollo en el que participan familiares y amigos. El juego que se traen entre manos, en el que perder o ganar determina la tajada que sacan de los ciudadanos y la inmunidad que aparentemente tienen, está haciendo que las quejas cada día aumenten en las calles. No obstante, seguimos sin tener políticos realmente preparados para ejercer su trabajo. Modestamente, vería mejor que el Ministro (o Ministra, no vaya a ser) de Sanidad estuviese directamente implicado en la rama médica y hubiese vivido de primera mano lo que es estar sometido a la presión de los sanitarios, o que el Ministro de Justicia fuese un respetado magistrado cuya carrera lo hubiese llevado con "justicia" hasta su puesto. Pero como de ilusiones no se vive, hay que adaptarse a lo que se da.
Políticos que no se pagan la gasolina de su coche particular o que usan el móvil del trabajo para realizar llamadas personales que corren a cargo de todos son fiel reflejo de lo que casi cualquier ciudadano de a pie hace en su empresa. Pero en este caso, la empresa se está viniendo a pique y es necesario recortar allá donde los gastos son más innecesarios. Multas de la DGT, regalos a otros países y mandatarios, suculentas comidas, vacaciones con familia, asesores y vecinos... todo esto corre a cargo de una ciudadanía que no puede más.
Tal vez sea necesario pedir un poco más de decencia en los políticos, buscar en ellos esos valores que se inculcan cada vez menos en los profesionales del futuro. Hablo del respeto, del saber estar, de la honestidad,  de la lealtad, del interés por aprender, de la tolerancia y de tantos otros que se quedan por el camino. La sociedad la construimos entre todos y somos todos los que debemos sacar hacia delante este país tocado pero no hundido.
Los problemas de España son demasiados como para que abordarlos sea realmente algo posible. Pero tal y como hacemos día a día, enfrentarnos a ellos es lo mejor que podemos hacer. No hablo de insurrección, sino de una reclamo en voz alta por unos derechos básicos que año tras año nos hemos ido ganando como pueblo y que ninguna clase gobernante puede tirar abajo.